Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013, 11:46:06 μ.μ., Καρίνη, Λέσβου

Σε μία από ξεναγήσεις στο νησί της Λέσβου, φθάνουμε σε μία στροφή. Αφήνουμε το αμάξι, μικροπωλητές. Καλάθια, ρίγανη, παλιές λάμπες πετρελαίου… Νερά. Ένας παππούς με λάστιχο στο χέρι, που από τη πίεση του νερού ίπταται και από το άλλο μία μαγκούρα. Βήμα κοφτό και γρήγορο, σα να κυνήγαγε κάτι. Προχωράς και βλέπεις μία ταβέρνα. Άδεια. Ψάχνεις και βρίσκεις τη σπηλιά Του. Απ’ έξω ένα τραπέζι κάρτες, βιβλία και αφίσες. 2 ευρώ το κομμάτι. Από σκοινιά κρέμεται το ίδιο βιβλίο σε επανάληψη. Έξω από το κουφάρι εικόνες και κείμενα σαν είσοδος από κρήνη αγιασμού σε μοναστήρι. Μέσα. Μία λάμπα, δύο κορμοί, ένα παγκάκι και μία φωτογραφία Του. Αλήθεια πόσο χαρούμενος μπορείς να είσαι Θεόφιλε που στο χώρο που ξαπόστασες έχεις Ηλεκτρισμό, Διάκοσμο, Αστικό Εξοπλισμό και τη Μνήμη της Μορφής σου;

 

Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2013, 02:43:28μ.μ., Υπάτη, Φθιώτιδας

Το πρωί οπλισμένος με φωτογραφική μηχανική και συντροφιά ξεχυνόμαστε στη περιοχή των Λουτρών της Υπάτης προσπαθώντας να αναγνώσουμε το τόπο. Ξαφνικά βλέπουμε ένα ανοιχτό παράθυρο από το ξενοδοχείο «Πηγαί». Ένα παράθυρο ενός δωματίου, κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, άδειο, με ίχνη από εγκαταστάσεις και χρώματα στους τοίχους. Μόνο ένας καθρέφτης αποτελεί «λουτρό» των εφήμερων κατοικίσεων του δωματίου. Εκεί φαντάζομαι καθρεφτίστηκαν όλοι οι ένοικοι του δωματίου. Ένα σύνολο πορτρέτων «αποφασιστικών στιγμών»*,δηλαδή καθαρών απεικονίσεων, των προετοιμασιών από την ιδιωτική στην κοινωνική ζωή της λουτρόπολης.

*Ανρί – Καρτιέ Μπρεσόν

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012, 5:22:08 μ.μ. Παστίδα, Ρόδου

Εν ώρα υπηρεσίας, μέσα στη ζέστη, κάπου στην άκρη, στην αποθήκη πυρομαχικών, βλέπω μία ξύλινη επιφάνεια με κάτι περίεργα στοιχεία να προεξέχουν. Πλησιάζω και ακούω τον υπαξιωματικό. Έλα να φύγουμε. Του λέω μισό. Την κοιτώ και τραβάω μία φωτογραφία με το κινητό γρήγορα. Τον ρωτάω τι είναι αυτό; Που να ξέρω μωρέ πάμε να φύγουμε… Αδιάφορο το θεώρησε. Άρχισα να σκέφτομαι ότι είναι από την αποθήκη. Ένα κομμάτι μίας συσκευασίας αποθήκευσης πυρομαχικών, που τώρα είναι στα σκουπίδια. Ένα θραύσμα που ωστόσο αποτελεί τμήμα ενός συνόλου σκουπιδιών. Τι μου τράβηξε το βλέμμα που εγώ είδα και ο δεκανέας αγνόησε; Μία γεωμετρία μέσα στο χάος των σκουπιδιών; Η γεωμετρία αυτή είναι πολύ συγκεκριμένη. Αν κουβαλήσεις ποτέ πυρομαχικά ξέρεις ότι δεν πρέπει να κουνηθούν και να φύγουν από τη θέση τους. Η ακρίβεια στις κινήσεις έρχεται να συμπληρώσει την ακρίβεια μίας κατασκευής. Τώρα στα σκουπίδια αισθάνομαι ότι διατηρεί αυτή την ακρίβεια ως εικόνα και κατ’ επέκταση ως ενέργεια…