Σε μία από ξεναγήσεις στο νησί της Λέσβου, φθάνουμε σε μία στροφή. Αφήνουμε το αμάξι, μικροπωλητές. Καλάθια, ρίγανη, παλιές λάμπες πετρελαίου… Νερά. Ένας παππούς με λάστιχο στο χέρι, που από τη πίεση του νερού ίπταται και από το άλλο μία μαγκούρα. Βήμα κοφτό και γρήγορο, σα να κυνήγαγε κάτι. Προχωράς και βλέπεις μία ταβέρνα. Άδεια. Ψάχνεις και βρίσκεις τη σπηλιά Του. Απ’ έξω ένα τραπέζι κάρτες, βιβλία και αφίσες. 2 ευρώ το κομμάτι. Από σκοινιά κρέμεται το ίδιο βιβλίο σε επανάληψη. Έξω από το κουφάρι εικόνες και κείμενα σαν είσοδος από κρήνη αγιασμού σε μοναστήρι. Μέσα. Μία λάμπα, δύο κορμοί, ένα παγκάκι και μία φωτογραφία Του. Αλήθεια πόσο χαρούμενος μπορείς να είσαι Θεόφιλε που στο χώρο που ξαπόστασες έχεις Ηλεκτρισμό, Διάκοσμο, Αστικό Εξοπλισμό και τη Μνήμη της Μορφής σου;
