Εν ώρα υπηρεσίας, μέσα στη ζέστη, κάπου στην άκρη, στην αποθήκη πυρομαχικών, βλέπω μία ξύλινη επιφάνεια με κάτι περίεργα στοιχεία να προεξέχουν. Πλησιάζω και ακούω τον υπαξιωματικό. Έλα να φύγουμε. Του λέω μισό. Την κοιτώ και τραβάω μία φωτογραφία με το κινητό γρήγορα. Τον ρωτάω τι είναι αυτό; Που να ξέρω μωρέ πάμε να φύγουμε… Αδιάφορο το θεώρησε. Άρχισα να σκέφτομαι ότι είναι από την αποθήκη. Ένα κομμάτι μίας συσκευασίας αποθήκευσης πυρομαχικών, που τώρα είναι στα σκουπίδια. Ένα θραύσμα που ωστόσο αποτελεί τμήμα ενός συνόλου σκουπιδιών. Τι μου τράβηξε το βλέμμα που εγώ είδα και ο δεκανέας αγνόησε; Μία γεωμετρία μέσα στο χάος των σκουπιδιών; Η γεωμετρία αυτή είναι πολύ συγκεκριμένη. Αν κουβαλήσεις ποτέ πυρομαχικά ξέρεις ότι δεν πρέπει να κουνηθούν και να φύγουν από τη θέση τους. Η ακρίβεια στις κινήσεις έρχεται να συμπληρώσει την ακρίβεια μίας κατασκευής. Τώρα στα σκουπίδια αισθάνομαι ότι διατηρεί αυτή την ακρίβεια ως εικόνα και κατ’ επέκταση ως ενέργεια…
